การพัฒนาเมืองอัจฉริยะต้องวางแผนให้เทคโนโลยี เศรษฐกิจ ทรัพยากร และชีวิตของผู้คนทำงานร่วมกันได้ แนวทางของเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ EEC ที่มุ่งสู่เศรษฐกิจอัจฉริยะ (Intelligent Economy) จึงเป็นกรณีศึกษาที่ชวนให้มองการพัฒนาเมืองผ่าน 4 เรื่องสำคัญ
- วางแผนบริการและบุคลากร
เมืองต้องมีบริการที่รองรับทั้งคนในพื้นที่และผู้ที่จะเข้ามาทำงาน แนวทาง EEC ให้ความสำคัญกับภาคบริการ เช่น การแพทย์และสุขภาพ เพื่อสนับสนุนคุณภาพชีวิตและดึงดูดบุคลากรทักษะสูง
การพัฒนาเมืองจึงต้องคิดควบคู่กันว่า จะสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจอย่างไร และเตรียมบริการอะไรให้ผู้คนอยู่อาศัยและทำงานได้อย่างมีคุณภาพ
- วางผังเมืองให้ธุรกิจกับชุมชนเติบโตไปด้วยกัน
การเลือกที่ตั้งอุตสาหกรรมต้องคำนึงถึงทรัพยากรและพื้นที่โดยรอบ เช่น Data Center ต้องมีความพร้อมด้านไฟฟ้าและน้ำ
แนวคิด “ไข่แดง–ไข่ขาว” ในข่าวเปรียบอุตสาหกรรมเป้าหมายเป็นไข่แดง ส่วนชุมชนและธุรกิจในห่วงโซ่อุปทานเป็นไข่ขาว การวางแผนจึงต้องเชื่อมทั้งสองส่วนเข้าด้วยกัน เพื่อให้โอกาสจากการพัฒนากระจายไปสู่พื้นที่รอบข้าง
- วางแผนใช้ทรัพยากรให้เพียงพอและคุ้มค่า
เมื่อกิจกรรมทางเศรษฐกิจเพิ่มขึ้น ความต้องการใช้ทรัพยากรก็เพิ่มตาม เมืองจึงต้องเตรียมรับมือกับความต้องการของทั้งภาคธุรกิจและประชาชน
ข่าวยกตัวอย่างแนวทางนำน้ำเสียจากชุมชนมาบำบัดเพื่อนำกลับไปใช้ใน Data Center ซึ่งมีเป้าหมายช่วยลดการพึ่งพาน้ำจากแหล่งเดียวกับประชาชน สะท้อนให้เห็นว่าการลงทุนด้านดิจิทัลต้องวางแผนเรื่องทรัพยากรไปพร้อมกัน
- พัฒนากระบวนการทำงานของภาครัฐ
การขับเคลื่อนเมืองต้องอาศัยขั้นตอนและกฎระเบียบที่รองรับการเปลี่ยนแปลง แนวทาง EEC จึงให้ความสำคัญกับการลดอุปสรรคและความล่าช้าในการอนุมัติ–อนุญาต
สำหรับการพัฒนาเมือง นี่เป็นโจทย์ว่าภาครัฐจะปรับกระบวนการให้ชัดเจน คล่องตัว และตรวจสอบได้อย่างไร เพื่อให้การดำเนินงานเดินหน้าได้อย่างเหมาะสม
ทั้ง 4 เรื่องสะท้อนว่า เมืองอัจฉริยะต้องมองการพัฒนาอย่างเชื่อมโยง ตั้งแต่บริการและบุคลากร การจัดสรรพื้นที่ การใช้ทรัพยากร ไปจนถึงการบริหารจัดการ เทคโนโลยีจึงจะสร้างประโยชน์ต่อทั้งเศรษฐกิจและคุณภาพชีวิตของคนในเมืองได้
#SCiTech #SmartCity #EEC #IntelligentEconomy #การวางผังเมือง #การบริหารจัดการเมือง #เมืองอัจฉริยะ #มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ
แหล่งข้อมูล:
